W nocy maszerujemy godzinę przez miasto żeby dotrzeć na dworzec autobusowy. Mijamy od lat nieremontowane bloki mieszkalne i nieczynne zakłady przemysłowe. Co i tak wydaje się być bezcelowe, bo autobus, który ma jechać do Tibilisi tuż za Batumi grzęźnie w gigantycznym korku. Jest czarna gruzińska noc i wszystko wskazuje na to, że utknęłyśmy w tym miejscu na długo.

Batumi, ach Batumi! 

Czytam i jednocześnie słyszę rozmowę dobiegającą z siedzenia obok. Bardzo młode kobiety rozmawiają o czekającym ich już za moment pobycie w Batumi. Dużo kolorów i ekscytacji.

Majowy deszczowy weekend. Wdzięczność.

Tuż po zachodzie słońca las na chwilę ożywa. Żałuję, że nie potrafię nazwać tych wszystkich dźwięków - czy to ptak czy lis czy inne leśne stwory? A potem nagle wszystko cichnie. Noc.

Chwila. Bez upiększeń i filtrów. Niech trwa!

Wpatrując się w słońce. Dawno już żaden film nie wzruszył mnie tak bardzo.

Joga Kobiet na Zamku w Toszku. Prawie co tydzień od lat robię wiosną i latem zdjęcie w tym miejscu i wysyłam je Ulubionej Osobie. A czas pędzi jak oszalały. Który to już rok jogi w Toszku?

Czasem bywam zmęczona, czasem na chwilę tracę sens ale takie momenty sprawiają, że żyję i jest to życie pełnią, dziękuję!

Książka nosi tytuł ,,Nie przeszkadzać nadziei” i jest przewodnikiem terapeuty po depresyjnym polu autorstwa Jana Roubala, wydana przez Oficynę Związek Otwarty (doświadczam jej mocno, więc jeszcze o niej napiszę).

I jakoś taki niewygodny ten film jest…Rodzina. Wolność czy kontrola? Wychowanie czy tresura? Władza. Troska czy kontrola? I czy można naprawić drugą osobę? (Robię to dla Twojego dobra, przecież! Wiem lepiej czego potrzebujesz).

Wzruszyła mnie też droga autorki do stawania się psychoterapeutką. Równie trudna, straszna i wyczerpująca ale też piękna i czasem zapierająca dech w piersiach. (Jak moja!)

Kobiecy weekend w Stacji Kultury w Pyskowicach.